voor een verantwoord bijtincidentenbeleid
Teken
Aan de gemeenten,

In onze maatschappij zijn honden niet weg te denken. Honden zijn onderdeel van het gezin, voor kinderen een maatje. Door omstandigheden kan het gebeuren dat een hond bijt. Een hond die bijt is zowel voor eigenaar als slachtoffer een traumatische ervaring. Gebeten worden is afschuwelijk, te weten dat jouw hond heeft gebeten is ook afschuwelijk. Ook als een hondenbeet verklaarbaar is, het mag natuurlijk niet gebeuren.
Terecht wil onze maatschappij veilige honden. Maar de manier waarop dat tegenwoordig gebeurt, deugt niet. Een hond die gebeten heeft wordt vaak in beslag genomen en wordt in afwachting van een rechterlijke uitspraak ondergebracht op een geheim opslagadres. Eigenaren en hun kinderen weten vaak maandenlang niets van hun hond. Niet hoe het met hem gaat, niet of hij het een beetje trekt. Dat geeft veel boosheid en verdriet.

De inbeslaggenomen honden zitten veelal maandenlang in hun eentje in een hok, meestal wordt er niets met de hond ondernomen. 'Om veiligheidsredenen' want een hond met een bijincident wordt potentieel gevaarlijk geacht. Door hun langdurige isolatie en de daardoor ontstane chronische stress veranderen de honden van karakter. Ze worden neurotisch, argwanend. Als ze uiteindelijk na maanden aan het risico-assessment (een in opdracht van de overheid door universiteit Utrecht ontwikkelde risico-evaluatie en gedragstest) worden onderworpen heeft dat zware gevolgen: veel van die honden komen niet door de test heen en worden nu officieel als potentieel zeer gevaarlijk gekwalificeerd en vervolgens geëuthanaseerd.

Van de vele aldus geteste en ter dood veroordeelde honden mochten door tussenkomst van een advocaat een veertiental honden uit hun isolatiecel naar het Gedragscentrum van Martin Gaus om daar tot rust te komen en aansluitend een individueel aangepast trainingsprogramma te volgen. Na vier weken ondergingen deze honden dezelfde test opnieuw, afgenomen door dezelfde personen door wie ze eerder als ‘zeer gevaarlijk’ werden gekwalificeerd. Twaalf honden hoefden niet dood en mochten naar huis terug. Twee honden waren te zeer getraumatiseerd en werden door Gaus niet voor de test aangeboden. Zij zijn bij Gaus geëuthanaseerd in aanwezigheid van hun eigenaars.

De conclusie is dat in ieder geval 85 % van de honden met een bijtincident achter de rug ten onrechte is geëuthanaseerd terwijl de toegepaste procedure aantoonbaar niet deugt.

Wat daaraan precies mis is, wordt puntsgewijs in de korte film uitgelegd.
Er is door Martin Gaus een eenvoudig op te volgen Stay Home protocol ontwikkeld voor een mens- en hondvriendelijker aanpak ter voorkoming van verdere bijtincidenten. Volgens dit protocol volgt er na een bijtincident onmiddellijk een aanlijn- en muilkorfgebod en tegelijk wordt de eigenaar verplicht het probleemgedrag van zijn hond door middel van een trainingscursus om te vormen naar maatschappelijk gewenst gedrag.
Wil de eigenaar van het aanlijn- en muilkorfgebod voor zijn hond af, dan kan de eigenaar na afronding van de training een gedragstest aanvragen waarbij de hond beoordeeld wordt op zijn oorspronkelijk probleemgedrag.

Het Stay Home protocol zorgt niet alleen dat herhaling van een bijtincident door dezelfde hond wordt verhinderd waardoor de buurt zich veilig weet, maar voorkomt ook dat honden worden afgerekend op een gekmakende opslagperiode en vervolgens ten onrechte worden afgemaakt.

Ik verzoek u dringend om het Stay Home protocol als nieuw beleid over te nemen zodat honden niet meer ten onrechte worden opgesloten en afgemaakt.

Ondergetekend,